| تبليغات | X |
خنده دار است نه ؟ من و ديوانگى ؟ من و عشق ؟!
اولين برف زمستاني كه به زمين افتاد من ديوانه شدم .
مي داني من به سرما حساسيت دارم و ضد حساسيتم تو هستي.........
وقتي بودي سكوتت مرا رنج مي داد اما حالا نبودنت ..............
حالا مي فهمم كه فقط حضورت برايم مهم بود . حضورى با تمام وسعت سكوتت.............
به من چه که امروز هوا ابريست يا آفتابي؟
خورشيد از شرق طلوع مي كند يا غرب؟
استخوانهاي مچ دست چند تايند؟............
به من چه ربطي دارد دل شاپرك گرفته و پروانه ها بي قرار بهارند…دلها تشنه يك نگاه خيسند...
اصلا به من چه كه من كيم؟ چيم؟ چه مي كنم !!!!
من فقط به دنيا آمده ام كه تو را ببينم حسرتت را بخورم......و نداشتنت را گريه كنم بعد هم آرام بميرم...... آرام آرام طوري كه صورت هيچ برگ گلي خراشيده نشود...........
هر وقت خودم را در آيينه نگاه مي كنم تو را مي بينم . اين كه چيزي نيست هر شب خوابت را مي بينم كه تو من شده اى من تو ميشوم بعد يكى ميشويم آخر گيج ميشوم نمي دانم تو مني يا من توام؟!
ديشب دوباره خوابت را ديدم همان نگاه ،همان بوي ياس ،همان دودوي ستاره مانندت را...........
كبوتر شدي آمدم بگيرمت پريدي و رفتي روي ماه نشستي..........آنقدر گريه كردم كه همه شقايقها از غصه من پرپر شدند...............
باور كن اگر ميدانستي چقدر دوستت دارم از گرماي عشقم آب مي شدي و من اين را نمي خواستم.....
گذاشتم تو بروي و من بسوزم......چون شعله منم نه تو،عشق تويي و من عاشق..... پس گذاشتم تا بروي .
خيلي بي انصافي خيلي........ وقتي خواستي بروي حتي يك برگ گل ياس يا يك قطره باران يا حتي صداي سنجاقك برايم نگذاشتي............
بدون هيچ رفتي .........
نوشته شده توسط غریبه در شنبه نهم دی 1385 | 